Tot omstreeks 1750 was het aanbrengen van verfraaiing op keramiek uitsluitend handwerk. Rond die tijd vond men in Engeland een techniek uit waarmee de decors op het aardewerk gedrukt konden worden. Aan het einde van de 18-de eeuw had men, onder meer in de bekende aardewerkfabriek Wedgwood, deze techniek, die transfer-printing of drukdecor wordt genoemd onder de knie.

Vanaf die tijd wordt de techniek ook verspreid over het vaste land van Europa. De Maastrichtse aardewerkfabrieken zoals Regout en Société Céramique gaan er pas rond 1850 mee aan de slag. Hun hoogtepunt in het toepassen van deze techniek komt aan het einde van de eeuw.

Vooral Société Céramique heeft er een grote reputatie mee opgebouwd. Op bovenstaande foto staat enkele delen van het servies Etruria, dat tussen 1885 en 1910 door deze fabriek werd geproduceerd.

Het drukdecor werd vooral zo gewaardeerd vanwege de fijne en  scherpe lijnen. Op dit onderbord van een soepterrine zijn deze fraaie lijnen en de detaillering duidelijk te zien. Maar toch bracht men ook variaties aan.

Deze dekschaal bijvoorbeeld van het Etruriaservies is uitgevoerd in vloeiblauw. In de negentiende eeuw was dit bijzonder geliefd. De blauwe lijnen zijn zo uitgevloeid dat ook het witte oppervlak met een blauwe waas is bedekt. Om dit te bereiken plaatste men tijdens het bakken van het geglazuurde keramiek potjes met voornamelijk uit zouten bestaand vloeipoeder in de oven. Hierdoor ontstond een cobalt-chloorverbinding. Met het vervliegen van de verbinding liep het blauwe pigment uit.

Bronnen:

Marie-Rose Bogaers, Drukdecors op Maastrichts aardewerk 1850-1900

Serge Langeweg, De techniek van het versieren: het decoreren van aardewerk bij Regout/Sphinx en Société Céramique in Maastricht

Sil Siecker, Maastricht Keramiekstad

Gisteravond zei ik ’streng’ tegen Gijs: ‘jij gaat morgen nog niet werken’. Zelf had ik wel het plan weer aan de slag te gaan en stond vanmorgen dan ook om 5 uur op, m’n normale tijd als ik om 8 uur moet beginnen. Een uur later bij een kopje koffie, dacht ik: ‘dit ga ik niet redden’. Ik was nog zo moe. Gelukkig was er op m’n werk alle begrip en kon ik nog een paar dagen vrij nemen.

En waar kan je beter uitrusten en ontspannen dan in de tuin. In het ochtendzonnetje heb ik lekker op het gele bankje zitten lezen. Daarna heb ik als eerste m’n grootste ergernis in de tuin weggewerkt, de herfstasters. In het najaar hebben ze echt wel wat met hun fijne blauw/lila bloemen, maar in de zomer is het een saai, lelijk, hoog blok dat steeds maar groter wordt.

Op die plek heb ik uit zaad opgekweekte Salvia napifolia geplant. Het ziet er nu nog wat ietepetieterig uit, maar ze groeien breed uit en worden in volle wasdom zo’n 60 centimeter hoog.

Het muurtje op die plek doet weer mee. En als de Salvia volwassen is blijft ze ook luchtig genoeg om een leuk doorkijkje te behouden.

Daarna hebben we het gras aangepakt en het onkruid. Maar het belangrijkste is dat we met het rommelen in de tuin veel onrust in ons hoofd hebben weggewerkt. En als die weg is, komt er ruimte.

We gaan door stapels oude familiekieken heen en elke keer schieten we in de lach als we deze man tegenkomen met z’n weelderige haardos, ‘Ha, daar is ie weer’.  Wie de man is op de foto’s uit de jaren dertig, we hebben geen idee.

Misschien familie van Gijs? We betwijfelen het, in niets lijkt ie op andere familieleden. Maar hij lijkt wel heel erg op Cosmo Kramer, het leukste karakter uit de serie Seinfeld.

Het zou z’n opa kunnen zijn, het is niet alleen het speciale kapsel dat de twee gemeen hebben. Maar de opa van Kramer, die uit de Haarlemmermeer of omgeving komt? De schrijvers van Seinfeld zouden er vast een prachtige zijlijn in een aflevering van hebben kunnen maken. Een beetje van het jongetje met z’n vinger in de dijk, een voorouder van Kramer die de Lage Landen heeft gered, zoiets.

Kennelijk was ‘Opa Cosmo’ een zeer goede bekende van de familie. Het kleine meisje op de voorgrond is Turry, de moeder van Gijs, tussen haar ouders. Links staan haar zus Heintje en broer Huub. En in het midden……………

A Check
Twee Beagles en een English Setter

Maud Earl (1864-1943) is één van de bekendste hondenschilders uit het Victoriaanse tijdperk. Alhoewel het in die tijd als vrouw niet makkelijk is om als kunstenaar serieus genomen te worden, wordt haar werk erg bekend en alom gewaardeerd.

The Beagle

Net zoals onder anderen de Amerikaanse dierenschilder Edwin Megargee, werkt zij in de periode waarin voor de meeste honden de rasstandaard wordt opgesteld. Een tijd waarin het fokken van honden en ze showen op tentoonstellingen een hobby wordt van de upper class.

Puzzling it out
The Thorpe Satchville Beagles – Delicate and Cruiser

Haar opdrachtgevers bevinden zich ook in die kringen. Zo schildert zij honden van koningin Victoria, koningin Alexandra, koning Edward en de hertogin van Newcastle. Ook exposeert ze regelmatig in de Royal Academy en de Royal Society of Britsh Artists

Tijdens de Eerste Wereldoorlog emigreert ze naar Amerika, waar zij haar werk, het portretteren van showhonden, voortzet.

Meer werk van Maud Earl:  Encore Editions

In de namiddag van mijn verjaardag belde de huisarts van de moeder van Gijs. Ma was voor de zekerheid opgenomen en kreeg hartbewaking. Wij waren niet echt verontrust, de arts ook niet, het was gewoon voor de zekerheid.

De andere ochtend toen Gijs in het ziekenhuis kwam was ze in coma, ’s middags is ze zacht weggegleden. Haar laatste gedachten zullen bij Wim en Gideon geweest zijn, die ze zo vreselijk mistte en met wie ze hoopte weer verenigd te worden.

Op de foto zijn Ma en Pa op bezoek nog in ons vorige huis, Gideon zit bij Pa op schoot.

Voor ons zijn deze dagen wat onwezenlijk, er valt zo veel te regelen, maar we willen ook terugblikken, verwerken, praten, nadenken. Gijs en ik zijn beiden enig kinderen. Het verlies van een ouder slaat bij een ieder een gat in het leven, bij enig kinderen zijn de randen van het gat vaak wat rauwer. Niemand die nog kan zeggen ‘weet je nog’……..

Gijs en ik hebben elkaar en gelukkig mijn moeder nog.

Turry (1923-2009) leeft voort in ons hart en onze gedachten.